Louise Cornelis

Vijf jaar freewriting: net tandenpoetsen

Door: Louise Cornelis

Als deze Tekstblad verschijnt, vier ik een lustrum: ik heb dan vijf jaar vrijwel dagelijks aan freewriting gedaan. Dat is schrijven met de interne criticus uit. Ik heb freewriting leren kennen in de vorm van drie dagelijkse morning pages, een vast onderdeel van de Artist’s way. Dat is een door Julia Cameron ontwikkelde methode voor het bevorderen van je creativiteit. Vijf jaar geleden volgde ik een groep waarin je die methode kunt volgen. Morning pages ben ik sindsdien blijven schrijven. Cameron’s morning pages is freewriting in zijn meest pure vorm. Het gaat maar om één ding: schrijven. Totdat je een bepaald volume tekst geproduceerd hebt. Wat en waarover je schrijft, doet er niet toe; je interne criticus mag zich zelfs niet met de inhoud bemoeien. Volgens Cameron werpt dat niet alleen voor het schrijven, maar voor elke kunstvorm vruchten af, doordat je je interne criticus als het ware dresseert.

Schrijftraining verergert het probleem

Door: Louise Cornelis

Aan de telefoon krijg ik een lid van het managementteam van een verzekeraar: kan ik hun mensen beter leren schrijven? Het MT is het zat om door al die onbeholpen nota’s met beleidsvoorstellen te ploeteren. Te vaak moet er een nota teruggestuurd worden omdat er geen beslissing op te nemen is. Dat moet toch beter kunnen?! Dat is mooi, denk ik: als de wens tot verbetering van de tekstkwaliteit vanuit de top van de organisatie komt, vergroot dat de kans op slagen. Ook mijn trainingsdeelnemers blijken enthousiast: eindelijk leren ze hoe het moet! Nooit zijn hun met veel moeite geproduceerde stukken goed genoeg; altijd heeft het MT wat te zeuren. Soms komt een stuk een aantal keren terug. Deze training gaat dat oplossen.

Heavy lezers

Door Louise Cornelis, tekstadviseur en -trainer.

Hardloop- en schrijfambities

Elk jaar ga ik kijken bij de Rotterdamse marathon. Mijn man doet daaraan mee; afgelopen april liep hij die in 3 uur 13 en behoorde daarmee tot de beste 10% van het deelnemersveld (goed hè?). Als ik hem voorbij heb zien komen, blijf ik wel eens staan om naar de rest van het deelnemersveld te kijken. Na een tijdje trekt de achterhoede dan voorbij, de mensen voor wie het een hele toer wordt om de tijdslimiet van 5 uur te halen. Ik heb daar altijd wat ambivalente gevoelens bij.