In dit nummer:
Schrijven met een politieke antenne, Van politieverhoor tot proces-verbaal, Schuldig bevonden wegens woordgebruik, Veel tijdschriftredacties moeten nog uitvinden hoe het digitale platform werkt.
Voor schrijvende journalisten verandert er niet zo veel
De lancering van de iPad lijkt het digitale magazine een boost te geven. Wat betekent dat eigenlijk voor journalisten en andere tekstprofessionals? Moeten zij anders gaan werken, anders denken? Anders schrijven misschien? In een serie van drie artikelen verkennen we dit terrein.
De puntkomma wordt steeds minder gebruikt, constateerde Jan Renkema in 2000 in een interview met Onze Taal. Burger en De Jong zien het in hun Handboek Stijl nog somberder in: ‘Wij hebben de indruk dat de puntkomma uitsterft’. Het lijkt erop dat de zwartkijkers gelijk krijgen: als je erop let, kom je nog maar zelden puntkomma’s tegen. Zonde!
Het is een veel gehoorde klacht op communicatieafdelingen van overheidsorganisaties: ‘Wij zijn goed voor beleidsreparatie’. Eenmaal doordacht beleid moet aanvaardbaar worden gepresenteerd via een persbericht of ander voorlichtingsmateriaal, en blijkt in die fase communicatieve scheurtjes te bevatten. Waarom maken we niet begrijpelijk beleid in plaats van beleid begrijpelijk? De naamgeving van overheidsdossiers is daarbij een uitgesproken troef. Die je niet vroeg genoeg kunt uitspelen. Voor je het weet is immers een werknaam een merknaam.
Voor een passende formulering van nieuw ontwikkeld beleid wordt vaak een externe tekstschrijver ingeschakeld. De eerste concepttekst van de tekstschrijver leidt vaak tot verheldering en in veel gevallen ook tot bijstelling van het beleid. Het is raadzaam om hier als tekstschrijver op voorhand rekening mee te houden en de tekst als ‘testbeeld’ voor het beleid te gebruiken. Dat zorgt voor een duidelijke omschrijving van de opdracht en voor nieuwe invalshoeken.
Twitter, Hyves, Facebook, LinkedIn – de grootste overheden en ondernemingen maken er gebruik van. Dit is de tweede aflevering in onze Tekstblad-serie over de manier waarop zelfstandige tekstprofessionals social media als netwerksites en microblogs voor zichzelf gebruiken. Doen ze dat goed? Wat valt er te verbeteren? Opnieuw laten we een expert zich buigen over een tekstprofessional. Met weer nieuwe goede suggesties voor hem en anderen.
Digitale journalistiek: trial and error Tabletcomputers, zoals de iPad en de Samsung Galaxy, veroveren in een stormachtig tempo de markt. Uitgevers van kranten en tijdschriften volgen de ontwikkelingen met argusogen. Bang om de boot te missen, willen ze hun titels zo snel mogelijk beschikbaar maken voor dit nieuwe medium. Maar hoe moet dat? En hoe zit het intussen met journalisten en andere tekstprofessionals? Moeten zij anders gaan werken? Anders denken? Anders schrijven misschien?
Social media dringen door in de professionele wereld. Ondernemingen en overheden gebruiken Twitter, Hyves, Facebook en LinkedIn al volop in hun communicatiemix. Ook zelfstandige tekstprofessionals gebruiken steeds vaker netwerksites en microblogs. Doen ze dat goed? Wat valt er te verbeteren? In een nieuwe Tekstblad-serie koppelen we steeds een collega aan een expert die zijn of haar gebruik van social media beoordeelt en handige suggesties geeft.
Elk jaar ga ik kijken bij de Rotterdamse marathon. Mijn man doet daaraan mee; afgelopen april liep hij die in 3 uur 13 en behoorde daarmee tot de beste 10% van het deelnemersveld (goed hè?). Als ik hem voorbij heb zien komen, blijf ik wel eens staan om naar de rest van het deelnemersveld te kijken. Na een tijdje trekt de achterhoede dan voorbij, de mensen voor wie het een hele toer wordt om de tijdslimiet van 5 uur te halen. Ik heb daar altijd wat ambivalente gevoelens bij.
Het internet heeft iedereen tot mediamagnaat gemaakt. Nu we in Nederland met z’n allen op het web hangen, zijn we allemaal schrijver, eindredacteur en uitgever. Want de taal van het web is toch vooral het geschreven woord. In een goed opgeleid land als Nederland zijn er maar weinig mensen die van letters geen woorden kunnen brouwen en van woorden geen zinnen.
Het internet heeft iedereen tot mediamagnaat gemaakt. Nu we in Nederland met z’n allen op het web hangen, zijn we allemaal schrijver, eindredacteur en uitgever. Want de taal van het web is toch vooral het geschreven woord. In een goed opgeleid land als Nederland zijn er maar weinig mensen die van letters geen woorden kunnen brouwen en van woorden geen zinnen.
