Artikelen

Column zonder keuzes

Door: Eric Tiggeler

Onderzoeksorganisatie TNO publiceert in Metro een advertentie die er uitziet als een redactioneel stuk: een persoonlijke column waarin een onderzoeker iets vertelt over zijn werk. Het doel is waarschijnlijk de treinkrantenlezer op een laagdrempelige manier de wereld van het onderzoek binnen te leiden. Zo’n column moet dus een wervend en dynamisch beeld geven van wat de onderzoeksorganisatie doet. Lukt dat? Nee.

Hints

Door: Louise Cornelis

Nog niet zo lang geleden las ik een filosofisch boek waarin de auteur halverwege pagina’s lang boeken opsomt die ook over zijn thema gaan, met veel grote, geleerde namen daarin. Hij wilde zich, denk ik, richten tot lezers die al die moeilijke boeken óók kennen, als moeilijkeboeken- lezers onder elkaar. Dat schept vast een band; ik voelde me echter buitengesloten.
In dezelfde tijd las ik een reisboek waarin de gegeven informatie sterk uiteen liep. Ik kon me niet voorstellen dat lezers/reizigers in al die verschillende brokjes informatie geïnteresseerd zouden zijn. Ik ben bang dat die schrijver helemaal geen lezer voor ogen heeft gehad maar is leeggelopen: ‘dit is wat ik kwijt wilde’. Oftewel: ik vond het een slecht boek.

Nu al verknocht

Door: Xaviera Ringeling

Toen ik nog journalist was, schreef ik een slag in de rondte. Naast mijn dayjob, blogde ik erop los en produceerde ik elke week ook nog een paar columns. Voor het geval dat ik onderweg overvallen werd door inspiratie, had ik altijd een schrift bij me (dat werd later een Moleskine) en kocht ik bijna wekelijks een nieuwe gelpen. Heerlijke pennen om mee te werken, maar ik raakte ze – heerlijk of niet – net zo vaak kwijt als de gemiddelde bic-pen.
Gewapend met mijn schriftje en mijn verzameling pennen, ging ik vaak al vroeg op pad. Van hot naar her liep en reisde ik, in de hoop dat ik iets spannends mee zou maken waarover ik kon bloggen. Kranten en tijdschriften las ik van voor naar achteren en van achteren naar voor, voor het geval er een column in de dagelijkse nieuwssores te ontdekken was. Inmiddels is het 2011. En al dat papier is zó vorige week.

We krijgen helaas toch gewoon Alzheimer

Door: Louise Cornelis

‘Nieuws: Schrijven op jonge leeftijd helpt tegen Alzheimer’ kopt Schrijven Online eind augustus. Wauw, dat is goed nieuws voor onze beroepsgroep! En komt er nu een Postbus-51-campagne om heel Nederland jong aan het schrijven te krijgen? Dat lijkt een uiterst effectieve maatregel, gezien de verwachte toename van de ziekte van Alzheimer in de komende decennia.

Columns, voetbal en vrouwenemancipatie

Door: Eric Tiggeler

Misschien moet je al argwanend worden als naast een column het woord column staat. Als de redactie het nodig vindt haar lezers er expliciet op te wijzen dat ze zich bevinden in het semiredactionele meningenhoekje. Voor de forensenkrant Metro is zelfs dat niet genoeg: die zet onder het woord Column voor de zekerheid óók nog de auteursvermelding Ton Broekhuisen, columnist. Een column van iemand wiens beroep het is om columnist te zijn. Toch krijgen we deze maandagmorgen de indruk dat Vooruitgang maakt veel kapot niet een bijdrage is die het genre verrijkt.

Vijf jaar freewriting: net tandenpoetsen

Door: Louise Cornelis

Als deze Tekstblad verschijnt, vier ik een lustrum: ik heb dan vijf jaar vrijwel dagelijks aan freewriting gedaan. Dat is schrijven met de interne criticus uit. Ik heb freewriting leren kennen in de vorm van drie dagelijkse morning pages, een vast onderdeel van de Artist’s way. Dat is een door Julia Cameron ontwikkelde methode voor het bevorderen van je creativiteit. Vijf jaar geleden volgde ik een groep waarin je die methode kunt volgen. Morning pages ben ik sindsdien blijven schrijven. Cameron’s morning pages is freewriting in zijn meest pure vorm. Het gaat maar om één ding: schrijven. Totdat je een bepaald volume tekst geproduceerd hebt. Wat en waarover je schrijft, doet er niet toe; je interne criticus mag zich zelfs niet met de inhoud bemoeien. Volgens Cameron werpt dat niet alleen voor het schrijven, maar voor elke kunstvorm vruchten af, doordat je je interne criticus als het ware dresseert.

Leve de social media, leve mijn vrijheid

Door: Xaviera Ringeling

Regeerakkoorden, gedoogakkoorden, het gaat op dit moment allemaal aan me voorbij. Geert Wilders die VVD en CDA in zijn greep houdt, ik lig er even niet wakker van. Straks natuurlijk weer wel, maar het even gaat over balans. Over Yin en Yang. Over ups en downs en highs en lows – om er maar even ongegeneerd wat Engels doorheen te gooien. Mijn maatschappelijk betrokken “ik” heeft heel even pauze om mijn professionele “ik” wat ruimte te gunnen. Want dat mijn professionele identiteit wat ruimte nodig heeft, weet ik sinds 2 dagen. Toen bedacht ik – terwijl onder een hele warme douche – dat ik best mijn baan op kon zeggen. Waarop ik een dag geleden besloot om dat dan ook maar te doen. Zodat ik vanmorgen al vroeg bij mijn leidinggevende zat te vertellen dat ik van zins was voor mezelf te beginnen.

Dichter bij de burger 2.0

Xaviera RingelingDoor: Xaviera Ringeling

De verkiezingen zijn achter de rug (2010). Voor de zoveelste keer de afgelopen jaren mochten wij onze stem uitbrengen na het vallen van een kabinet. Inmiddels vallen die zo vaak, dat ik van plan ben een dagvergoeding te gaan vragen voor mijn bijdrage aan de democratie. Maar dat terzijde. De roep om een politiek die dichter bij de burger staat is er al jaren. Politici moeten zich duidelijk uitdrukken, meer verantwoording afleggen en in algemene termen toegankelijker zijn. Naast dat alles moeten we ze ook nog leuk vinden, bijna aantrekkelijk. In elk geval in het overbrengen van hun boodschap. Als ik die beschrijving van de perfecte politicus zo teruglees, zou het evengoed een beschrijving kunnen zijn van een goede en effectieve website.

Een legendarische advertentie

Door: Eric Tiggeler

Opvallende kopregels boven een advertentie: De HP Laserjet MFP betaalt zichzelf terug binnen één jaar. Daarna betaalt het uw bedrijf. Het oog van de lezer blijft even haken. Wat is het? En hoezo betaalt het uw bedrijf? Een raadselachtige tekst, die je een paar keer moet overlezen om vervolgens nog maar half te snappen wat er bedoeld is.

Schrijftraining verergert het probleem

Door: Louise Cornelis

Aan de telefoon krijg ik een lid van het managementteam van een verzekeraar: kan ik hun mensen beter leren schrijven? Het MT is het zat om door al die onbeholpen nota’s met beleidsvoorstellen te ploeteren. Te vaak moet er een nota teruggestuurd worden omdat er geen beslissing op te nemen is. Dat moet toch beter kunnen?! Dat is mooi, denk ik: als de wens tot verbetering van de tekstkwaliteit vanuit de top van de organisatie komt, vergroot dat de kans op slagen. Ook mijn trainingsdeelnemers blijken enthousiast: eindelijk leren ze hoe het moet! Nooit zijn hun met veel moeite geproduceerde stukken goed genoeg; altijd heeft het MT wat te zeuren. Soms komt een stuk een aantal keren terug. Deze training gaat dat oplossen.